افکار پراکنده سپیده

گم شده ام، بیش از حد تحمل میکنم، شاید میخواهم صبرم را محک بزنم! به زودی خسته خواهم شد، میدانم!

چه زود پیر شدم! چرا به یاد نمی آورم چه هنگام به این دنیای واقعی پرت شدم؟! آرزوهایم را چه کسی باخود برد؟!

روزی من بودم و دنیایم و آرزوهای دور و دراز و دست نیافتنی ام! من شاد بودم، دنیایم زیبا و بزرگ و آرزوهایم دور و پر رنگ! حالا باز هم منم، دنیایم کوچک و خفه کننده و آرزوهایم در دستانم ولی پژمرده!

با خیال راه میرفتم، با خیال رویا می بافتم، با خیال می خندیدم، با خیال می رقصیدم، با خیال می خوابیدم! رعد و برق بود شاید! یا حتما! برق بود یا صدا! خیالاتم فرو ریخت! همه چیز رنگ واقعیت گرفت!

نیستم! نمیخواهم! نمی توانم!